W Japonii kalendarz kucharza dzieli się nie na cztery, a na kilkadziesiąt krótkich sezonów. Jesień jest z nich najbogatsza. Ryby nabierają tłuszczu przed zimą, a z lasów i sadów przychodzą produkty, które są dostępne tylko przez kilka tygodni.
Na początek: ikra i pierwsze grzyby
Jesienne omakase otwieramy miską chirashi z ikrą marynowaną w sake i sosie sojowym. To właśnie teraz łososie wracają do rzek, a ikra ma najdelikatniejszą skórkę. Tuż po niej podajemy klarowny bulion dashi z grzybami matsutake, których sosnowy aromat jest jednym z najbardziej cenionych zapachów japońskiej jesieni.
Najlepszy czas na tuńczyka
Od października tuńczyk błękitnopłetwy jest wyraźnie tłustszy. Dlatego w środkowej części kolacji podajemy go w trzech odsłonach: chude akami, średnio tłusty chūtoro i otoro muśnięte ogniem. Obok nich pojawia się sanma, czyli jesienna saira, grillowana nad węglem binchōtan.

Na koniec coś słodkiego
Deser mizugashi to w tym sezonie kaki z kasztanowym kremem i filiżanka prażonej herbaty hōjicha. Prosty, nieprzesadnie słodki, taki jak powinien być po osiemnastu daniach.
Sake na chłodniejsze wieczory
- Hakkaisan Tokubetsu Honjozo: wytrawne i rześkie, do białych ryb.
- Nigori: niefiltrowane i kremowe, świetne do dań z ognia.
Jesienne menu serwujemy do końca listopada, a potem zmieniamy je na zimowe. Wybrane dania mogą się różnić w zależności od porannych dostaw.
